©2018 by Joyce van de Langenberg

  • Facebook Vintage Stamp
  • Instagram Vintage Stamp

Van het verkeer, de fiets en de taxi, tot de wachtkamer bij de huisarts... de bijzondere ervaringen op een rij

January 16, 2018

Tijd voor een nieuw blog! In dit blog wil ik jullie graag vertellen over mijn meest bijzondere ervaringen tot nu toe, rare gewoontes en hilarische taferelen, want die zijn er genoeg. En, zoals de meeste mensen wel weten, doe ik dit graag gestructureerd. Komt ‘ie: 

 

1. Het verkeer 

Eén van de eerste dingen waar ik tijdens mijn reis mee geconfronteerd werd, was het verkeer. Het verkeer in Suriname lijkt totaal niet op het verkeer in Nederland en het is soms echt een zooitje op de weg. De bijzondere ervaringen in het verkeer komen voornamelijk doordat hier links wordt gereden. Dit wist ik van tevoren, maar toen we op het vliegveld werden opgehaald, stond ik toch een beetje stom te kijken. Het stuur zat namelijk ook aan de andere kant van de auto. Verder voelde het onwennig toen de auto linksaf sloeg en een korte bocht maakte, in plaats van de bekende lange bocht. Toen we vervolgens de rotonde ook linksom reden, was de verwarring compleet. 

De rijstijl van de Surinamers is best chaotisch (een paar uitzonderingen daargelaten). Fietsers, brommers, scooters, auto’s, bussen en alle andere vervoersmiddelen op wielen delen dezelfde rijbaan. Dit helpt natuurlijk niet echt om het verkeer overzichtelijk te houden. Verder zijn de voorrangsregels een beetje vergeten en jouw voorrang moet je in de meeste gevallen echt opeisen. Naast de drukte op de weg, wordt er veel getoeterd, gebeld en geschreeuwd, maar de helft van de tijd weet niemand waarom er getoeterd wordt en voelt ook niemand zich aangesproken. Verder heeft Paramaribo tot mijn stomme verbazing heel veel eenrichtingswegen. 

 

2. De fiets en de taxi 

Toen ik hier aankwam, heb ik van één van de meiden uit het huis een fiets over kunnen kopen. De dag daarna sprong ik vol goede moed op de fiets om even de stad in te gaan en een paar boodschapjes te halen. Dit viel toch een beetje tegen. Met de fiets moest ik mij mengen in de chaos die ik hierboven beschreven heb en daarnaast was ik ook een klein beetje vergeten dat ik natuurlijk zelf ook links moest fietsen. Zoals ik al eerder schreef, heeft Paramaribo veel eenrichtingswegen. Wanneer je een weg over wilt steken, is dit heel erg prettig. Maar, wanneer de routeplanner zegt dat je rechtsaf moet en dit dus niet kan, is het een stuk minder grappig en vergt dit creativiteit. Het fietsen is trouwens een groot verschil met Nederland. Surinamers fietsen hier niet tot nauwelijks en pakken al bijna de auto als ze bij de buren koffie gaan drinken. In Nederland springen de mensen toch iets sneller op de fiets (maar ook hier zijn natuurlijk uitzonderingen). Omdat de Surinamers hier niet fietsen, is het voornamelijk een handje vol Nederlanders die je hier voorbij ziet fietsen. Naast de hoge moeilijkheidsgraad van het fietsen, voel ik me soms dus ook een bezienswaardigheid op wielen. Inmiddels (lees: bijna drie weken verder) ben ik een stuk behendiger op de fiets en gebruik ik de fiets om de stad in te gaan, boodschappen te halen of om naar stage te fietsen. Voor de langere afstanden gebruik ik liever een andere mogelijkheid en dat brengt mij op het volgende punt: de taxi’s! Wanneer je een stukje verder weg wilt, veel boodschappen hebt, het slecht weer is of je gewoon lui bent, kun je de taxi bellen en (meestal) staat deze taxi binnen vijf minuten voor je neus. De taxi’s zijn hier heel goedkoop, maar ze dragen niet altijd helemaal bij aan de veiligheid op de weg. Zo zijn er soms taxichauffeurs die net even te vaak bellen of appen, terwijl ze ons naar onze bestemming brengen. Hierdoor zit ik niet altijd ontspannen op de achterbank (vaak zonder gordel, want die hebben ze hier lang niet altijd). 

 

3. Het tempo en geduld

Nog voordat ik in aanraking kwam met het verkeer, werd ons geduld getest bij de douane op het vliegveld. Wij kwamen als een van de laatsten uit het vliegtuig en dat betekende dat wij ook achteraan in de rij konden sluiten bij de douane. Het was benauwd en goed warm, maar gelukkig kregen we afleiding door gezellig te kletsen met andere mensen. Langzaam maar zeker kwam de douane op deze manier in zicht. Toch heeft het uiteindelijk nog ruim twee uur geduurd voordat we het vliegveld konden verlaten, door de rij bij de douane en het wachten op de koffers. Mochten jullie zelf naar Suriname komen (dikke aanrader!), pas dan wel je tempo aan. Het Nederlandse tempo kennen ze hier niet en dat Nederlandse tempo ga je hier ook niet volhouden, want daarvoor is het veel te warm. Gelukkig heb ik redelijk wat geduld en vind ik het niet zo’n probleem om mijn tempo aan te passen. 

 

4. Het weer en de natuur

Ja, het weer. Waarschijnlijk heb je al wel een vermoeden dat het weer hier iets anders is dan in Nederland. Met het weer bedoel ik voornamelijk de gevoelstemperatuur en de benauwdheid. Dit verschilt van dag tot dag. De afgelopen dagen was het warm en benauwd, maar vandaag is het juist regenachtig en bijna koud (voor Surinaamse begrippen). Het regenseizoen loopt op z’n einde en dat betekent dat de kleine droge tijd er weer aankomt!

De natuur in Suriname is, zoals ik al tegen heel veel mensen heb gezegd, super mooi! Ik ben ook echt verliefd geworden op het binnenland en daar raak ik ook niet over uitgepraat, dus ik denk dat ik daar ook niet te veel over ga vertellen (kijk maar naar de foto’s en filmpjes). 

 

5. De muggen

De muggen. Die ga ik totaal niet missen als ik weer in Nederland ben. Normaal jaag ik in de zomer altijd alle muggen mijn kamer uit, maar hier is daar geen beginnen aan. Na twee dagen zaten mijn benen al compleet onder de muggenbulten en leken mijn benen op een soort berglandschap. Inmiddels is de toestand iets minder heftig, doordat ik ervaring heb in het smeren van DEET, ICE en het vakkundig installeren van mijn klamboe, maar het blijven irritante beestjes. 

 

6. En de andere dieren

Naast de muggen hebben we nog andere huisdieren. Gekko’s, die gezellig komen helpen bij het koken (ze zitten ‘s avonds vaak in de hoekjes van het plafond), twee leguanen (Sjaak en Harry), zij hangen rond bij het zwembad in de tuin. Dan hebben we nog Freddie de Rat en Teddie, de zwerfhond van de straat. Verder vliegen er nog leuke en kleurrijke vogeltjes rond. 

 

7. De gezondheidszorg 

Zoals je misschien al weet, ben ik afgelopen week helaas ziek geweest en heb ik een bezoekje moeten brengen aan de huisarts, het laboratorium en de apotheek. Dit was een heel avontuur, want het ging totaal anders dan in Nederland. Via kennissen werd er een afspraak gemaakt bij de huisarts. Eenmaal op bestemming bleek deze huisarts afwezig, dus vervolgens moesten we naar een arts die voor hem zou waarnemen. Dit was aan de andere kant van Paramaribo. Na wat onderzoekjes kreeg ik een waslijst mee voor het lab, waar ik bloed moest prikken. Ik ben geprikt op Malaria, Dengue, Hepatitis A en andere dingen. Vervolgens moesten we mijn voorgeschreven medicatie ophalen bij de apotheek. De uitslag zou die dag doorgebeld worden, maar dit was niet het geval. Inmiddels waren we al zo'n drie uur op pad. ‘s Avonds zijn we terug gereden naar het lab om persoonlijk de bloeduitslag op te halen en daarmee zijn we weer naar de huisarts gereden. De uitslag was goed, maar de arts had geen idee wat het geweest kan zijn.

Inmiddels voel ik me weer beter en zijn we weer een flinke ervaring rijker. Ik schrijf dit natuurlijk niet zomaar, want deze ervaring had ik eigenlijk ook niet willen missen. Het was heel bizar om in een hele drukke, kleine ruimte te komen, vol met mensen. Tussen deze mensen viel ik natuurlijk wel enigszins op, maar ik voelde me niet ongewenst. De wachtkamer was deels buiten en de mensen zaten gezellig met elkaar te praten. Ik kwam als soort "spoedje" tussendoor (twee keer zelfs), maar er was helemaal niemand die daarover klaagde of mij ook maar met een boze of minderwaardige blik aankeek. In Nederland zie je toch minder vaak dat er gewoon gezellig in de wachtkamer wordt gepraat en dat wachten geen enkel probleem is.  Verder ben ik hier ontzettend goed geholpen en heb ik geleerd dat mensen hier heel goed voor elkaar en voor de familie zorgen. Voor elkaar zorgen is vanzelfsprekend en dat vind ik toch bijzonder om te zien. 

 

8. De taal 

Een overeenkomst met Nederland! De taal! De mensen spreken hier inderdaad Nederlands, maar er worden ook zeker andere talen gesproken. Zo kent Suriname ook het Sranan Tongo, waar ik slechts een paar woorden van ken. Maar, het volkslied ken ik wel uit mijn hoofd en ja, ook bijna het gedeelte in het Sranan Tongo! Verder vind ik het heel leuk om te horen dat de woorden die wij in het Nederlands soms als straattaal gebruiken, hier als ‘standaard taal’ gesproken worden. 

 

9. Het eten en drinken 

Ook het eten en drinken is hier anders dan in Nederland. Ik had verwacht dat er juist in Suriname heel veel fruit en groente wordt gegeten, maar dit is niet het geval. Inmiddels weten we een beetje waar we moeten zoeken om toch onze vitamientjes binnen te krijgen. Ik had toch nooit verwacht dat ik juist het eten van fruit en groente zou gaan missen aan Nederland. De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Verder heb ik in de afgelopen weken ook al behoorlijk vaak per ongeluk heel pittig gegeten. Ik ben nog niet zo goed in het onderscheiden van pepers in maaltijden en het inschatten van hoeveelheden peper in één maaltijd. Gelukkig kunnen we er achteraf om lachen! Verder hebben ze hier tot mijn grote plezier ook een pannenkoekenrestaurant waar wij al tweemaal heerlijk hebben gegeten en ik helemaal in mijn nopjes was met mijn pannenkoek. Daarnaast verkopen ze in de winkel ook gewoon chocola, dus ik ben hier gewoon van mijn levensbehoeften voorzien. 

 

10. Het onderwijs

Zoals verwacht, is het onderwijs totaal niet te vergelijken met het onderwijs in Nederland. Inmiddels ben ik begonnen met mijn stage in klas 5a. In Nederlandse termen is dit groep 7. Wat een ervaring! Pedagogische sensitiviteit staat niet hoog op het lijstje en de term ‘effectieve leertijd’ klinkt hier ook niet bekend. Maar, hierover schrijf ik in mijn volgende blog meer. 

 

Zo. Dit was weer een heel verhaal. Er zijn nog veel meer dingen 'anders', bijzonder, nieuw, mooi of interessant, maar die komen in mijn volgende verhalen weer aan bod. 

Vandaag kwam trouwens ook een momentje van besef: wij zijn alweer bijna drie weken hier in Suriname. Dat betekent dat wij over iets meer dan zeven weken alweer naar huis komen...

Voorlopig denk ik daar nog even niet over na, want ik heb hier nog lang niet alles gezien! 

 

Tot de volgende keer! 

 

Liefs, Joyce 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

RECENTE BERICHTEN:
ZOEKEN:

February 6, 2018

December 31, 2017

Please reload

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now