©2018 by Joyce van de Langenberg

  • Facebook Vintage Stamp
  • Instagram Vintage Stamp

"Ja juffrouw, nee juffrouw"

Nadat ik vanmorgen gezellig heb geskyped met de toppers uit groep 6/7 in Nederland en ik een aantal berichtjes kreeg met vragen over het onderwijs, besefte ik mij dat ik eigenlijk nog steeds niks over het onderwijs in Suriname heb verteld. Ik probeer al twee maanden een mooi verhaal te typen, maar op de een of andere manier is dat toch best lastig. Maar, we gaan een poging wagen. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. 

 

Zoals de meeste mensen inmiddels wel weten, loop ik stage in klas 5 (in Nederlandse termen is dit groep 7). Ik loop stage op maandag, dinsdag en woensdag. Samen met Marleen heb ik aan het begin van de stage een schooluniform laten maken in de kleuren van de school, omdat de leerkrachten ook 'uniformen' dragen. Een verplicht uniform is er niet, alleen de kleur van de school staat vast. De leerkrachten mogen zelf weten of dit een jurk, rok, broek of iets anders creatiefs is. Zolang iedereen maar netjes gekleed gaat (jurk en rok tot over de knie, geen kant, shirtjes met mouwtjes). Toen Marleen en ik vroegen of een schooluniform verplicht was, bleek dit niet het geval. Het werd wel gewaardeerd door de school en dit was voor ons reden genoeg om een schooluniform te laten maken. We hebben stofjes gekocht in de kleur van de school en gingen vervolgens naar de kleermaker om onze maten op te laten meten en onze uniformen te laten maken. Wat een leuke ervaring! Toen we vervolgens in onze uniformen (jurk en rok) op school kwamen, werden we van alle kanten overladen met complimentjes . Een beetje trots voel je je dan wel. Ook het schoolhoofd was blij en noemde ons "echte juffies van de school". Bijkomend voordeel: wij hebben 's ochtends geen kledingcrisis meer! Missie geslaagd! 

 

De eerste week (of eigenlijk weken) was heel erg wennen. Ik was vanaf het begin welkom op school en werd heel vriendelijk ontvangen door het schoolhoofd. Er volgde een formeel praatje, ik kreeg een rondleiding en vervolgens werd ik ingedeeld in de vijfde klas. Helemaal prima! De eerste indruk van het lokaal was eigenlijk precies waar ik op was voorbereid: de tafels staan in rijen (met allemaal verschillende (tuin)stoelen), er hangt een krijtbord voor de klas, er zit geen glas in de ramen en de muren zijn kaal. De eerste dag is dit even anders, maar vanaf de tweede dag valt het al niet meer op. Iedere ochtend begint de dag met de vlaggenceremonie. De Surinaamse vlag wordt gehesen door kinderen of leerkrachten en tegelijkertijd wordt het volkslied met de hele school gezongen. Alle klassen staan in rijen (onderbouw) of langs de balustrade (bovenbouw) in schooluniform en zingen het volkslied van Suriname. En dat is best wel indrukwekkend en mooi om te zien. De kinderen gaan uit zichzelf klaarstaan en weten precies wat er wordt verwacht. Bijzonder om hier ook zelf onderdeel van uit te maken. Gelukkig had ik al geoefend, dus het volkslied kon ik vanaf de eerste dag meezingen. Dit tot verbazing van de kinderen uit mijn klas, want ook het gedeelte in het Sranan kende ik de eerste dag al en kon ik dus meezingen. Nadat het volkslied is gezongen, worden er een aantal godsdienstliedjes gezongen en daarna gaan de kinderen naar de klas. Rond 08.00 uur beginnen dan de eerste lessen. En deze lessen gaan, zoals verwacht, anders dan in Nederland. Niet alleen de lessen zijn anders, maar ook de verhouding tussen leerkracht en leerling is een verschil. Waar dit in Nederland toch redelijk dichtbij elkaar ligt, is dit in Suriname niet het geval. Dit uit zich voornamelijk in de manier waarop de leerlingen de leerkrachten aanspreken. Er wordt altijd gesproken in twee woorden, het woordje 'juf' is hier 'juffrouw' en 'je' wordt in iedere gelegenheid vervangen voor 'u'. Het is even wennen en een dingetje om rekening mee te houden, maar ook hier ben je zo aan gewend.

 

Verder is het onderwijs in Suriname eigenlijk een hele ervaring die niet in woorden te omschrijven valt. Het onderwijs is hier anders en er wordt op een andere manier met de kinderen omgegaan. Dit komt soms niet overeen met de manier waarop het in Nederland gaat en dat voelt soms tegenstrijdig. Het begin was heel erg wennen, maar uiteindelijk heb ik oprecht genoten van mijn dagen voor de klas. Zo heb ik meerdere malen ingevallen in andere klassen, zonder enige voorbereiding. "Juffrouw Joyce, kunt u naar klas 5b? De leerkracht is er niet." Dit was wederom een hele ervaring, maar echt ontzettend leuk. Ik heb een aantal dagen sterk staan improviseren, maar hierdoor ontstonden er vaak leuke en bijzondere gesprekken met de kinderen. Deze kleine momenten maken mijn tijd hier in Suriname heel waardevol en voor deze kleine momentjes ben ik ook naar Suriname gegaan. Ik wilde ervaren hoe het is om hier als leerkracht voor de klas te staan. En dat heb ik gedaan. Inmiddels heb ik vandaag, 28 februari, mijn laatste dag op stage gehad. De tien weken zijn voorbij gevlogen en waren eigenlijk veel te kort om ook daadwerkelijk iets 'achter te laten'. Toch hoop ik dat ik hier mijn steentje bij heb kunnen dragen. Ik durf in ieder geval te zeggen dat ik zelf wel gegroeid ben en dat ik het een ervaring vond om nooit te vergeten. Als bedankje hebben Marleen en ik een boek gekocht voor de school, zodat de kinderen meer kunnen leren over de aarde en lekker kunnen lezen. Het schoolhoofd was hier heel blij mee en na een dikke 'brasa' vertelde ze me dat ik altijd welkom zal zijn op hun school. Wie weet, misschien kom ik er nog een keertje terug. 

 

Ik hoop dat ik toch een beetje een beeld heb kunnen geven van mijn tijd in het onderwijs. Zo niet, dan vertel ik er graag meer over als ik weer in Nederland ben. En dat duurt niet zo heel lang meer! 

 

Tot over een weekje! 

 

Liefs, Joyce 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

RECENTE BERICHTEN:
ZOEKEN:

February 6, 2018

December 31, 2017

Please reload

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now