©2018 by Joyce van de Langenberg

  • Facebook Vintage Stamp
  • Instagram Vintage Stamp

De Suriname-droom: Blanche Marie en Apoera

Op 8 februari was het zover: mijn allerlaatste meerdaagse trip naar de jungle! Samen met Janneke, Marleen, Ilse, Noor, Michelle en Juliet vertrok ik 's ochtends naar West-Suriname. Ilse, Noor, Michelle en Juliet zijn op 3 februari aangekomen in Suriname en daar ben ik heel blij mee, want Ilse is sinds de middelbare school een goede vriendin van mij. En wat is er nou leuker dan samen met een van je beste vriendinnetjes de jungle in gaan? Groot geluk dat ze ook nog eens drie leuke meiden meebracht uit Nederland. Het avontuur kon beginnen! 

Nadat we thuis werden opgehaald door de meest geweldige gidsen ooit, Saldie en Johnny, zijn we naar Lelydorp gereden. Hier hebben wij ontbeten (een loempia en kokosflensje smaken prima om 09.00 uur) en de laatste boodschappen gedaan. Vervolgens reden we via district Para door naar district Sipaliwini, richting het westen van Suriname. Al snel verruilden we het asfalt voor het welbekende 'rode zand' en dit bracht groot plezier mee, want zodra we de 'hoofdweg' verlieten, mochten we uit het dak van de auto staan en achterop de auto zitten. Super gaaf natuurlijk! En, zoals Noor terecht schreeuwde: "Dit is beter dan de achtbaan Joris en de Draak!" We reden namelijk met ongeveer een snelheid van 55 tot 60 kilometer per uur en wij zaten breed grijnzend achterop de auto. Iets wat in Nederland toch niet heel snel gebeurd. Helaas zorgde het rode zand voor een aardig kleurtje, dus toen we na een tijdje rijden stopten voor een pauze, waren we van top tot teen helemaal oranje gekleurd door het zand. En als je dan toch al vies bent, kun je net zo goed gewoon doorgaan. 

 

Tijdens de rit stopten we regelmatig om allerlei dieren te spotten. De ogen van Saldie en Johnny zijn echt fantastisch, want de kleinste bewegingen werden opgemerkt. Gieren, bospolitievogels, toekans, konijnen, ara's, doodskopaapjes, brulapen, caracara's, salamanders, hagedissen... er kwam heel erg veel voorbij. Het duurde soms even voordat ik de desbetreffende vogel zag, maar wat was het gaaf! Maar, wat ik echt heel graag wilde zien, was een katachtige. Helaas zitten katachtigen niet rustig in de bomen of langs de kant van de weg... 

 

Toen het begon te schemeren, was het tijd voor de zoveelste plaspauze. Toen we weer weg wilden rijden, hadden we alleen een klein probleempje. Een van de auto's wilde niet meer starten. De zorgelijke blikken van onze gidsen zorgden niet voor een hele geruststelling, dus de doemscenario's schoten al door ons hoofd. We zaten namelijk een klein beetje in jungle, er was geen bereik... en inmiddels was het donker. Gelukkig zijn we allemaal redelijk vindingrijk, dus wij hadden al een compleet plan van aanpak bedacht. Dit plan is uiteindelijk niet uitgevoerd, want niet veel later kregen onze geweldige gidsen de auto weer aan de praat en konden we weer verder. Omdat ik toch al oranje was, besloot ik weer achterop de auto plaats te nemen in het donker. Het was echt heel erg donker, overal klonken dierengeluiden en dat was echt heel erg gaaf. Als klap op de vuurpijl zag Michelle ineens een luiaard in een boom langs de weg en dat resulteerde in een heel groot geluksmoment: een luiaard vasthouden! 

Na nog een klein stukje gereden te hebben, kwamen we aan op onze slaapplek: een open stuk langs de kant van de weg, aan de rand van de jungle. De hangmatten werden opgehangen en er werd nog snel wat rijst met kip gegeten. Vervolgens was het tijd om te slapen. Echt veel heb ik die nacht niet geslapen, want wat een geluiden! Het voelde soms net alsof er in de bosjes achter mij een gigantisch dier liep. Gelukkig had ik een heel mooi uitzicht: de sterrenhemel! Wat een plaatje! 

 

De volgende ochtend waren we vroeg wakker en hebben we 'gedoucht' in een riviertje. Vervolgens was het tijd om dieren te spotten, maar de dieren waren nog in diepe slaap en lieten zich niet zien. Tijd om de spullen te pakken en door te rijden naar Apoera! 

Na een paar uur rijden kwamen we aan in het indianendorp Apoera en kregen we weer het gevoel dat we enigszins in de bewoonde wereld waren aangekomen. Onderweg zijn we nog gestopt bij een verlaten treinstation en dat zag eruit alsof de mensen daar tientallen jaren geleden zo zijn weggelopen en de volgende dag niet meer zijn teruggekomen. Heel bijzonder om te zien. In Apoera hebben we geluncht en vervolgens lekker gezwommen in de rivier. We konden ook zwaaien naar Guyana, want het buurland lag aan de overkant van de rivier. Verder hebben we een wandeling gemaakt. Erg ver kwamen we niet, want nadat we een ijsje hadden gehaald bij de plaatselijke supermarkt begon het lekker te regenen. Gelukkig was daar Saldie, hij kwam zijn kinders even ophalen met de auto. 

In de avond hebben we gezellig rond het kampvuur gezeten met marshmallows en daarna zijn we, letterlijk aan de rand van Suriname, in onze hangmatten gaan liggen en heb ik heerlijk geslapen.

 

De volgende ochtend zouden we om 05.00 uur vertrekken. Inmiddels ben ik al enige tijd in Suriname, dus 05.00 uur nam ik niet heel letterlijk en wij werden ook allemaal pas rond een uur of 07.00 wakker. De gidsen konden het niet over hun hart verkrijgen om ons eerder wakker te maken. Na een snel ontbijtje (ook hamburgers smaken prima in de ochtend) zijn we naar Blanche Marie gereden. Dit was nog best een stukje rijden en de weg werd er niet gemakkelijker op. Maar, de rit was het meer dan waard! Bij Blanche Marie hebben we bij de watervallen 'gezwommen' en vervolgens lekker geluncht en gewandeld. Verder heb ik nog even Jane uitgehangen door aan een liaan te zwaaien, maar dit viel nog best tegen. In de avond was het tijd om dieren te spotten en vervolgens zijn we weer lekker in onze hangmatjes gekropen om te gaan slapen.

 

Toen ik de volgende ochtend wakker werd door de geluiden van de jungle was ik heel gelukkig. Het zoveelste mooie plekje waar ik in Suriname geslapen heb! De laatste dag stond in het teken van het terugrijden naar huis. Het begon al vrij vroeg te regenen, dus de wegen waren slecht en glad. Dit hebben Janneke, Noor en ik onderweg gemerkt, want onze auto raakte in de slip en na rondje slippen stonden we keurig langs de kant van de weg. De auto vond het minder leuk en we moesten hem dus even een handje helpen: een gids achter het stuur, een gids langs de zijkant van de auto, zeven meiden achter de auto om te duwen en niet veel later waren we weer op pad! Na een paar uur rijden, zag ik in de verte een Surinaams konijn lopen (die zien er heel anders uit dan in Nederland). Het bleef alleen niet bij een konijn. Toen ik verder de weg op keek, zag ik tot mijn stomme verbazing een groter dier. Geen vogel, geen hagedis, geen slang, geen Surinaams konijn, maar een katachtige! Op z'n gemak stak vlak voor onze neus een jaguar de weg over. Een jaguar!! En daar ging de zoveelste droom in vervulling. Weer wat om van mijn bucketlist af te strepen. Zielsgelukkig en met een grijns van oor tot oor zat ik achterin de auto. En ja, dit staat ook op film. 

 

Na bijna tien uur rijden kwamen we 's avonds weer thuis aan. Wat voelde het fijn om na vier dagen weer te kunnen douchen, maar het voelde nog fijner om lekker in bed te kruipen en terug te denken aan vier fantastische dagen. 

 

Ik wilde een kort verhaal schrijven, maar dat is (weer) niet gelukt. Hopelijk heb ik een beetje een beeld kunnen schetsen van mijn laatste vier dagen in de jungle. Ook van deze trip heb ik weer een filmpje gemaakt en dit filmpje is te zien op de pagina 'foto's en filmpjes'. Veel kijkplezier! 

 

Liefs, Joyce 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

RECENTE BERICHTEN:
ZOEKEN:

February 6, 2018

December 31, 2017

Please reload

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now